“Allah kimi saptırırsa artık onun için bir yol gösterici yoktur.”(A‘râf, 7/186)

“İsterler ki Allah’ın nurunu ağızlarıyla söndürüversinler; ama inkârcılar hoşlanmasalar da Allah nurunu muhakkak tamamlayacak!”(Saff, 61/8)

Hakikat, tarih boyunca kimi zaman inkârla, kimi zaman tahrifle, kimi zaman da daraltıcı yorumlarla karşı karşıya kalmıştır. Kelimeler eğilip bükülmüş, kavramların ufku daraltılmak istenmiştir. Ne var ki ilâhî nur; onu üfleyerek söndürmeye çalışanların tasarrufuna bırakılmayacak kadar köklü ve derindir.

Bugün de benzer bir daraltma çabasının izleriyle karşı karşıyayız. Kavramları bağlamından koparan, kelimeleri kendi dar çerçevesine hapseden bir okuma biçimi; vahyin bütünlüğünü zedeleyen indirgemeci bir söylem üretmektedir. “Bize yalnızca Kur’ân yeter” iddiasıyla sünneti dinin dışına itmeye çalışan bu anlayış, asırlardır ümmetin üzerinde ittifak ettiği bütünlüğü parçalamakta; vahyi, onu açıklayan ve yaşayan rehberden koparmaktadır. Oysa Kur’ân’ın hayata nasıl taşınacağını gösteren en sahih tefsir, Resûlullah’ın (s.a.s.) yaşayışıdır.

Nitekim Kur’ân-ı Kerîm bize şu hakikati de hatırlatır:

Hidayetin Allah’tan olduğu bu açık beyan karşısında bize düşen; kelimeleri hevâya göre eğip bükmek değil, vahyin bütünlüğüne sadakatle sarılmaktır. Tebliğ vazifemizi hakkıyla yerine getirmek; hakikati daraltmak değil, onu geniş ufkuyla ortaya koymaktır.

Bu sayının kalbi; zikrin insan hayatındaki yerini yeniden hatırlatan, unutulan bir yakınlığı dirilten yazıyla atıyor. Dünya telaşı içinde yürürken Allah’ı unutmamayı hatırlatan güçlü bir ses yükseliyor bu sayfalardan.

Zikir; yalnızca namazla sınırlandırılabilecek bir kavram değil, aynı zamanda tesbih ile dili, tefekkür ile kalbi ve kulluk şuuru ile hayatı kuşatan ilâhî bir hatırlayıştır. Sözümüz hakikatin tarafındadır; niyetimiz mânâyı hevâ ve heveslere bırakmamak, onu aslî genişliği içinde hatırlatmaktır. Bu çağrıya kulak veren tüm okuyucularımıza muhabbet ve dua ile…

Gayret bizden, tevfik Allah’tandır.