01 Aralık 2022
Zuhur

Mektubât-ı Geylani – 5. Mektup

Mektubât-ı Geylani – 5. Mektup

Cenab-ı Hakk cümlemize bu hallere ermeyi nasip eylesin…

Ey Aziz,

Maarif güneşinin doğuşunu bekle…

O güneş sırlar seması canibinden doğacaktır… O güneş doğduktan sonrakalb bostanları nura gark olacaktır. Bu nurları getiren güneşin esas merkezi:

– “Yer, Rabbının nuruyla aydınlandı…” (39/69)

Mealini taşıyan ayetin özlü manasıdır…

Bu aydınlığa kavuşan salikin elbet gönlü ruşen olacaktır. Ve özününderinliğinde saklı âlemleri seyre dalmak ta onun hakkıdır…

İşte bu dalış sonundadır ki, cehalet örtüleri, akıllara has basiret gözlerindenkalkar. Ama nasıl bilir misin? Hangi kalb gözüne? Anlamayı arzular mısın? Elbettearzularsın; o halde oku:

– “Bugün sana arız olan perdeyi açtık…” (50/22)

Ayet-i kerimesindeki mana sürmesi çekilen kalb gözüne… Ne saadet… Nesaadet…

Neleri görmez ve neleri müşahede etmezsin ki… Ve batın gözlerine o ilahisürme çekilince ne müşahedeler olmaz ki. Yeter ki, o sürme bir defa mana gözüneçekilsin…

Ondan sonra, batın anlayışları gözün bir başka şeyler görmeye başlar…

Öyle acayip işler görür ki, hayretten hayrete geçer. Müşahede ettiği mukaddesnurların parıltısı onları öyle kamaştırır ki, açmakta zorluk çeker…

Ya fikre gelen hatıralar… Onlar da bir başka acayip işlerdir. Ona da âlemimelekûtun sırları çözülür. Kuvve-i fikriye, seyrettiği şeylerin, o kadar tesirinde kalırki, düşünemez, edemez olur.

Belki de oraya bir talep için gelmişti. Ama bilmeden aşk vadisine daldı. Zatenbu hale gelen bilerek neyi yapabilir ki? O aşk heyecanına kapılan talepvadisindedir, ama bilemez, hayrandır…

Bu hal içinde, onu bir başka kuvvet harekete getirir. Ne olduğunuanlamadan, bir de bakar ki. Hak yakınlığı vatanında…

— Nasıl oldu bu iş…

Diye soramaz da…

— Neredeyim, nereye geldim?

De diyemez… Şevk hali onu o kadar sarmıştır ki, ne edip ne eylediğinianlayamaz. Hatta hangi işlere alet olduğunun bile farkında değildir…

Olagelen bu haller içinde, onu bir korku sardığı da olur… Öyle ya, belki biran ayıkır, o baş döndürücü güzellikler için:

— Ya bunlar elimden alınırsa?

Diye düşünebilir. Her zaman sarhoş olmaz ya. Ayıktığı da olur. İşte o ayıktığızamandır ki, Allah’ın mekrinden emin olmamak aklına gelir. Ve mey’us olur…

Belki de bir yalnızlık duyar, içi burkulur…

Ama… Ama onu, o makama kadar çıkaran Hak Teala, nasıl mey’us eder ki?

Elbette etmez… Onu nasıl gama boğar ki? Elbette boğmaz. Yalnızlık duygusuha… İşte bunu hiç vermez… Ayıktırdığı bir anda, o kulunun gönlüne şu ilahihitapların ılık sesini duyurur:

—“Allah, elbette insanlara fazlını yağdırmaya güçlüdür…” (40/61)

—“Nerede olursanız olun, O sizinledir…” (54/7)

Beraberlik ha… Hakk’ın kulu ile beraberliği… O’nun kuvveti, kudretikarşısında, kulun ne kıymeti var ki, hava boşluğunda bir zerre… Koca sahrada birmilcik… Bu kadar da olamaz… Belki de:

— O halde bu beraberlikte kulun değeri ne?

Diyeceksiniz… Ama sakın şaşırmayın… Ve gerçek olduğunu bilin… Şayetbu sorunuza karşılık ağzımdan bir:

— Hiç…

Çıkarsa, doğruluğunu derhal kabul edin…

Kulun bir varlığı olacak ve bir şey yapmaya kalkacak ha… Hem de Hakk’ınkudreti karşısında. Hayır, hayır hepsi silinecek… Kulda varlık vehmi ölecek…

Hele:

-“Allah’tan başka bir ilah yapmaya kalkmayın!…” (51/51)

Emrini duyan kul tümden erir. Fenaya varır… Ve; vehmettiği varlığın zerresibile kalmaz.

— Bunu kim anlar ve kim bulur?

Diyebilirsiniz… Gerçekten bu söz çok önemli. Öyle ya, kim anlar kim bulur?

Bu soru çok mühimdir. Üzerinde durmaya değer… İnsanda, onu bulmaya birgüç vehmederek söylüyorsan, çok yanılıyorsun. Sonra şimdiye kadar anlatılanhallerden bir şey anlamadığın anlaşılıyor… Yazık… Bu hale göre önce:

-“Bu işin olması veya olmaması elinde değil…” (3/128)

Mealine gelen ayet-i kerimenin manasını düşünmelisin… Ne demekistediğini bir daha bir daha okuyarak anlamaya çalışmalısın…

Sakın bunu da kendi gayretinle bulacağın vehmine kapılmayasın… Orası birtevhid denizidir. Kim kendi gayretiyle oradan bir şey almaya dalarsa, derhalHakk’ın gayret dalgaları ona çarpar ve azamet bahr-i muhitine atar…

Şayet, hali böyle olan kul; bahr-i muhitten kurtulmak ister, çırpınmaya kalkarve bütün bunlarla sahile çıkmak dilerse, o zaman hayret ve dehşet girdabınadüşer… Şayet Hak Teala ona gerçeği anlamayı nasip etmişse, o zaman şöyleyalvarmaya başlar:

-“Rabbım, nefsime zulmettim, beni bağışla…” (28/16)

İşte bundan sonradır ki, o kula lütuf lütuf yardımı binekleri gelir.

-“Biz onları, denizde ve karada yüklendik…” (17/70)

Fermanı ile bütün tehlikelerden kurtarır… Ve:

-“Rahmetimizi dilediğimize yağdırırız…” (12/56)

Fermanı gereğince, en beğendiği sahil yurduna çıkarır…

Bu haller olup biterken, artık kulda varlık kalmamıştır. Tamamen Hakk’ateslim olmuştur…

-“Allah-ü Teala, ilmi, kudreti ve kuvveti ile her şeyi kuşatmıştır…” (41/54)

Emri gereğince, o kulun da nasibine bir şeyler düşer… Sırlar âlemine aitkapı anahtarları ona teslim edilir…

Bundan sonra, onun için hedef gözükmüştür:

-“Son durak, Rabbınadır…” (3/14)

Cümlesi, onun için bir işarettir. Bu işareti o artık çok iyi anlar…

Çünkü ona, manaları çözme usulü talim edilmiştir. İlhamın ne olduğu, vahyinne mana taşıdığı onun bildiği şeydir… Çünkü:

-“O, kuluna vahyedeceği kadar vahyetti…” (53/10)

Ayet-i kerimesindeki mana ona öğretilmiştir.

Sonra, evet sonra:

-“O Rabbının yüce ayetlerini gördü…” (53/18)

Mealini taşıyan ayet-i kerimesinin özünde saklı işaretleri fethetmeye başlar…

Cenab-ı Hakk cümlemize bu hallere ermeyi nasip eylesin… Amin!


Zuhur diğer yazıları