Yunus Emre (k.s) mana yolunda bir mürşide tâbi olmanın gerekliliğini şu şiiriyle dile getirmektedir:
Gel ey kardeş, Hakk’ı bulayım dersen,
Bir kâmil mürşide varmasan olmaz.
Rasûl’ün cemalini göreyim dersen,
Bir kâmil mürşide varmasan olmaz.
Niceler gittiler mürşid arayı,
Arayanlar buldu derde devayı,
Bin kez okur isen aktan karayı,
Bir kâmil mürşide varmasan olmaz.
Gel şimdi kardeşler gidelim bile,
Nice âşıkların bağrını dele,
Cebrail delildir, Ahmed'e bile,
Bir kâmil mürşide varmazsan olmaz.
Kadılar mollalar cümle geldiler,
Kitapların hep bir yere koydular.
Sen bu ilmi kimden aldın, dediler.
Bir kâmil mürşide varmasan olmaz.
Yunus Emrebunda mana var dedi,
Bir kâmil mürşide sen de var şimdi,
Hazreti Musa'ya, ‘Hızır'a var’ dedi,
Bir kâmil mürşide varmasan olmaz.
